Town Scale

Town (Book)

>> HOME

Miniature : Clay Spaghetti, Pizza, Noodle etc

Portfolio : Rasa Krutmongkol

Town Around : Let's go

Scale Around :

Contact : taw@townscale.com
enterbangkok@yahoo.com

Guestbook : Sign all

Town (Book) : Library

Town (Cat N Dog) : Animals

Town (Internet) : e

Town (Joke) : Fun

Town (Shot) : Photo

Town (Song) : Song

Town (Taw) : Not Diary

Link : Advise

Book Town Around

What I read

เพชรพระอุมา เล่ม 36 นาคเทวี-3 / พนมเทียน (14 ธันวาคม 2551)
(หน้า )
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 35 นาคเทวี-2 / พนมเทียน (14 ธันวาคม 2551)
มองทัศนวิสัยเบื้องหน้าแทบไม่เห็นเลย นอกจากกลุ่มควันที่บังมืดไปหมด และพายุเริ่มพัดแรงตามกฎของธรรมชาติเมื่อเกิดเพลิงขึ้น / ทุ่งแฝก (หน้า 600)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 34 นาคเทวี-1 / พนมเทียน (12 ธันวาคม 2551)
สัตว์หน้าขน บางขณะก็ยังไว้วางใจได้มากกว่าคนหน้าเกลี้ยง (หน้า 271)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 33 ไอ้งาดำ-3 / พนมเทียน (8 ธันวาคม 2551)
... (หน้า )
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 32 ไอ้งาดำ-2 / พนมเทียน (7 ธันวาคม 2551)
คะหยิ่นนั้น เห็นชัดว่า นอกจากความประหลาดใจที่เห็นไอ้ด้วนหมอบให้แก่นายหญิงราวกับช้างเลี้ยง
แต่ก็ปอดแหกเต็มที่ เพราะตนเองไปยิงมันเข้าก่อนเมื่อหยกๆนี่เอง ค่อยๆ เดินอ้อมห่างลิบ
ขาสั่นพับๆ บังหลัง ไชยยันต์กับอนุชาเข้าไป พึมพำเสียงสั่นรัว
"นายหญิงไม่ใช่คนธรรมดาเสียแล้ว เป็นเจ้าแม่ช้าง!..." (หน้า 995)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 31 ไอ้งาดำ-1 / พนมเทียน (6 ธันวาคม 2551)
แล้วลำไฟฉายเดินป่า ขนาดแปดท่อน ไม่ต่ำกว่า 4-5 ดวงก็พุ่งจ้าลงไป ทันทีที่ลำแสงส่องลงในโพรงหรือเหวนั้น ทั้งหมดก็แทบช็อกในสิ่งที่เห็น
"รพินทร์ !!"
"นาย ! เฮ้ย ! นายนอนอยู่นั่น !" (หน้า 702-703)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 30 จอมพราน-3 / พนมเทียน (4 ธันวาคม 2551)
พี่น้องโคตรญาติของพวกเขาทั้งสามทั้งนั้นที่กลายเป็นก้อนเนื้อเน่าๆ ส่งกลิ่นคลุ้งและกำลังเป็นอาหารสัตว์เกลือกกลิ้งอยู่กลางดินขณะนี้ (หน้า 364)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 29 จอมพราน-3 / พนมเทียน (4 ธันวาคม 2551)
(หน้า 1282)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 28 จอมพราน-4 / พนมเทียน (4 ธันวาคม 2551)
(หน้า 1282)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 27 จอมพราน-3 / พนมเทียน (4 ธันวาคม 2551)
กระทิงร้าย โขยกเข้ามาได้เพียงสองช่วงลำตัวของมันเท่านั้น ก็ทรุดฮวบคะมำหน้าลงอีกครั้ง แล้วล้มตะแคงตึงลงกับพื้น ขาทั้งสี่ข้าง ถีบดินและอากาศอยู่ไปมา ฝุ่นตลบไปหมด (หน้า 891)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 26 จอมพราน-2 / พนมเทียน (30 พฤศจิกายน 2551)
สภาพป่าอันแสนจะน่ากลัว อากาศที่โพล้เพล้ใกล้มืดสนิท ซึ่งมองเห็นอะไรเป็นเงาตะคุ่มไปหมด และกลิ่นสางของเสือร้าย ที่โชยมาเตะจมูกอย่างถนัดถนี่เช่นนี้ มันเป็นบรรยากาศที่คนไม่เคยเผชิญมาก่อน จับไข้มืออ่อนตีนอ่อนลงง่ายๆ เหมือนกัน แม้คนคนนั้นจะเคยผ่านสงครามฆ่ามนุษย์ต่อมนุษย์กันมาแล้วมากมายสักเพียงใดก็ตาม เพราะสภาวะสิ่งแวดล้อมมันผิดกัน (หน้า 387)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 25 จอมพราน-1 / พนมเทียน (28 พฤศจิกายน 2551)
"โพมพูดได้นิ๊ดๆ โหน่ยๆ ฮะ ฮ่า" (หน้า 159)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 24 แงซายจอมจักรา-4 / จบภาค 1 / พนมเทียน (26 พฤศจิกายน 2551)
"พวกเจ้าจะได้รับการอภัย เช่นเดียวกับทหารหลวงที่ยอมวางอาวุธ และจะได้รับความร่มเย็นเป็นสุขเยี่ยงลูกมรกตนครของข้าทั้งหลาย ทุกคนจงยืนขึ้นเถิด บัดนี้เงาดำที่ครอบคลุมแผ่นฟ้าแผ่นดินแห่งมรกตนครได้เคลื่อนไปแล้ว" (หน้า 1282)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 23 แงซายจอมจักรา-3 / พนมเทียน (25 พฤศจิกายน 2551)
"ข้าพร้อมแล้ว เชิญเถิดสหาย ! เชิญเลือกทิ่มแทงเอาตามใจถนัด !"
ทหารม้าผู้ชำนาญหอกของข้าทั้งสี่ก็ชักม้าให้ขยับเคลื่อนไหว วนรอบร่างที่กำลังควงดาบเป็นจักรผันนั้นทันที พร้อมกับหอกในมือที่ลดลงในท่าเตรียมประจัญบาน (หน้า 801)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 22 แงซายจอมจักรา-2 / พนมเทียน (24 พฤศจิกายน 2551)
"ขอให้พวกท่านทั้งหลายรู้ไว้เถิดว่า สัจจะวาจา หาใช่สิ่งที่มหาบุรุษที่ชาญฉลาดอย่างแท้จริง จะต้องสนใจรักษาไว้ไม่ เพราะมันเป็นสิ่งโง่บัดซบ ที่ก่อให้เกิดความผูกพันอันไร้ประโยชน์..." / รหัสยะ (หน้า 573)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 21 แงซายจอมจักรา-1 / พนมเทียน (23 พฤศจิกายน 2551)
"หมา ! หมานรก !!..." (หน้า 183)
"ประมาณไม่ต่ำกว่า 4-5 พันตัว ไหลกันมาเหมือนกระแสน้ำอยู่ทางด้านเหนือของเขาใหญ่ลูกนั้น ที่เพ่นพ่านเข้ามาในบริเวณหุบนางนอนนี้ มีจำนวนไม่ถึง 1 ใน 10 ของทั้งหมด" (หน้า 223)
ไอ้ฝูงหมานรกถูกเรี่ยวแรงมหาศาลงัดให้กระจัดกระจายลอยสูงขึ้นไปบนอากาศราวกับถูกระเบิดดัน
แต่ก็ไม่สามารถจะทำให้ฝ่ายที่กลุ้มรุมอยู่ในขณะนี้ แตกกระจายล่าถอยออกไปได้แม้แต่นิดเดียว
ตรงข้ามกลับบุกเข้าประชิดตัวทุกด้าน แยกเขี้ยวขาวสลอนงับและกระชากทึ้งลงไปบนทุกส่วนเท่าที่ปากของมันจะงับถึง
ที่ถูกเหยียบแหลกหรือขวิดกระเด็นไปก็เป็นส่วนหนึ่ง ที่เหลือก็จู่โจมนัวเนียดาหน้าเข้ามาจนตั้งตัวไม่ติด
เลือดชะโลมแดงฉานไปตลอดทั้งตัวของเจ้าแรดอาร์สินอยเคราะห์ร้ายตัวนั้น
ไม่มีทางที่จะเผ่นโผนให้หลุดพ้นออกไปจากวงล้อมหนาแน่นทุกด้านนั้นได้เลย และนับเวลาที่ผ่านไปทุกอึดใจ
ก็ดูเหมือนว่าไอ้ฝูงหมาจากขุมโลกันต์เหล่านั้นจะวิ่งประดังพรั่งพรูกันลงมาจากซอกเขาทั้งสองด้านราวกับกระแสน้ำเข้าเสริมกำลัง
ช่วยกันรุมทึ้งหนาแน่นเพิ่มขึ้นทุกขณะ จนดูราวกับว่าไม่มีสิ้นสุด (หน้า 235)
ทั้งหมดลุกขึ้นยืน ทำความเคารพต่อซากโครงกระดูกของเจ้าของลายแทงด้วยอาการคารวะอย่างสูง (หน้า 361)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 20 ป่าโลกล้านปี-4 / พนมเทียน (22 พฤศจิกายน 2551)
ครั้นแล้ว แสงตะวันก็เปรียบเสมือนแสงแห่งการชุบชีวิตที่ประทานมาให้จากพระผู้เป็นเจ้าอย่างแท้จริง
ประมาณ 10.00 น. รัศมีของพระอาทิตย์ซึ่งบัดนี้ทุกคนอยากจะเรียกว่า เทพเจ้าแห่งความอบอุ่นผู้กรุณา
ก็ขับไล่ความขมุกขมัวเย็นยะเยือกให้สร่างซาลง ด้วยการสาดความสว่างแจ่มใสไปทั่วปริมณฑล
กระทบเกล็ดหิมะที่ทับถมพอกพูนอยู่ตามแก่งแง่เหลี่ยมไศล ส่องประกายสะท้อนวาววับราวกับเกล็ดเพชรรัตน์อันล้ำค่า
และเริ่มจะส่งควันสีขาวกรุ่นอันเกิดจากไอระเหย เพราะกระทบกับแสงแดดปกคลุมอยู่ทั่วไป มองดูเหมือนปุยเมฆ
ที่ลอยแวดล้อมรอบกายเกลื่อนกล่น แล้วแยกรังสีของตะวันออกเป็นเหลืองรุ้ง เปลี่ยนแปลงสลับสีไปต่างๆ
ทำให้ทุกคนที่ออกมายืนกวาดสายตามองดูภูมิภาพด้วยความตื่นตะลึงในความงามอยู่ในขณะนี้ มีความรู้สึก
เหมือนยืนอยู่บนวิมานสวรรค์ (หน้า 1310)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 19 ป่าโลกล้านปี-3 / พนมเทียน (22 พฤศจิกายน 2551)
"ผู้กองเป็นอย่างนี้มานานแล้ว ตั้งแต่เขายังเป็นนายตำรวจตระเวนชายแดน เขาชอบแยกเขี้ยวใส่ทุกคน หรือบางทีก็แยกเขี้ยวใส่ตัวเขาเองในกระจกเงาด้วย..." (หน้า 753)
รพินทร์ ไพรวัลย์หมอบฟุบติดแนบกับพื้น มือทั้งสองยึดกอหญ้าขนไว้แน่น พร้อมกัน
กระแสลมแรงในขั้นวาตะ ก็กรรโชกมา
/ ฟ้าเหนือศีรษะ มืดมิดลงอย่างรวดเร็วราวกับใครตวัดผ้าดำผืนใหญ่คลุมไว้ เศษใบหญ้า และฝุ่นละอองม้วนเป็นเกลียวหมุน และถูกดูดให้พุ่งทะยานเป็นเส้นขึ้นไปเบื้องบนราวกับลำตัวของงู รอบด้าน ได้ยินแต่เสียงครางหวีดหวือของวาตะระคนกับเกล็ดของน้ำแข็งเม็ดเขื่องขนาดหัวแม่มือ ที่สาดโปรยลงมา กระทบต้องผิวกายแปลบปวดราวกับลูกปืน (หน้า 863)
กระแสลมแรงจนอาจดูดดึงร่างกายให้หลุดจากพื้น มีลูกเห็บที่แข็ง และเย็น
เหมือนก้อนกรวดที่แช่อยู่ในทะเลน้ำแข็งซัดหว่านลงมาประดุจภูติผีปิศาจสัปดนที่อยู่เบื้องบนขึ้นไประดมขว้าง
(หน้า 863-864)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 18 ป่าโลกล้านปี-2 / พนมเทียน (21 พฤศจิกายน 2551)
และบัดนี้ มันกำลังอ้าปากกว้างพยายามตะแคงศีรษะจะเอี้ยวมาเบื้องหลัง เพื่อจะดึงร่างกายอันใหญ่โตให้หมุนกลับมาด้วย แต่ความคล่องแคล่วว่องไว หมดสิ้นไปเสียแล้ว ในเมื่อกระดูกขาแตกเป็นเสี่ยงอยู่ภายในก้อนเนื้อหนาทึบ ด้วยแรงปะทะมหาศาลของหัวกระสุนเล็กๆที่เคยดับไอ้แหว่งมาแล้ว (หน้า 673)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 17 ป่าโลกล้านปี-1 / พนมเทียน (20 พฤศจิกายน 2551)
ความรู้สึกนึกคิดและมันสมองในร้อยส่วนเต็ม แบ่งเป็นดิรัจฉานประเภทลิงเสีย 75 ส่วน อีก 25 ส่วนเป็นคุณสมบัติของมนุษย์ (หน้า 362)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 16 อาถรรพ์นิทรานคร-4 / พนมเทียน (19 พฤศจิกายน 2551)
ถูกแล้ว มันคือหยดเลือด...เลือดสดๆ! นังแม่คาบเหยื่ออะไรชนิดหนึ่งมาให้ลูกในรังซึ่งรวมกันจิกทึ้งอยู่ในขณะนี้พร้อมกัน หยาดเลือดที่ทะลักไหลผ่านพื้นรังลงมา (หน้า 1281)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 15 อาถรรพ์นิทรานคร-3 / พนมเทียน (13 พฤศจิกายน 2551)
ฟ้าให้รพินทร์ ไพรวัลย์มาเกิดแล้ว ยังให้แงซายมาเกิดอีกหรือ ?!! (หน้า 1015)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 14 อาถรรพ์นิทรานคร-2 / พนมเทียน (16 พฤศจิกายน 2551)
เห็นวาระสุดท้ายของมหาอาณาจักรพินาศลงด้วยอิทธิฤทธิ์อำนาจของปุโรหิตพ่อมดร้าย ซึ่งใช้เวทมนตร์มายาเป็นอาวุธ
นครอันยิ่งใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยความเรืองด้วยอารยธรรม และศิลปกรรมขีดสุดในยุคนั้นทั้งนครถล่มล่มจมลง
ด้วยภัยธรรมชาติ...แผ่นดินไหว...มหาวาตะ...พระเพลิง...และมหาอุทกภัย ซึ่งประดังเข้าบดขยี้พร้อมกัน ทุกชีวิตแหลกสลาย และดวงวิญญาณตกเป็นทาสภายใต้คำสาปอาถรรพณ์ของมหาคัมภีร์มายาวิน (หน้า 379)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 13 อาถรรพ์นิทรานคร-1 / พนมเทียน (13 พฤศจิกายน 2551)
บนพื้นหินขรุขระ ห่างออกไปเพียง 5-6 ก้าวเบื้องหน้า ร่างอันยาวเหยียดของอมนุษย์อมันตรัย นอนพลิกคว่ำพลิกหงาย บิดกายระเร่าทุรยทุรายด้วยอาการอันสำแดงถึงความเจ็บปวดรวดร้าวแสนสาหัส มันส่งเสียงครวญครางโอดโอยระคนไปกับคำผรุสวาทสาปแช่ง ใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวอยู่ก่อนแล้ว บัดนี้บิดเบี้ยว เหี่ยวย่นไม่มีอะไรจะน่าเกลียดน่ากลัวเท่า ไหล่ขวาของมัน หักยับเยินห้อยร่องแร่ง มีอาการเหมือนจะขาดออกจากไหล่ (หน้า 261)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 12 จอมผีดิบมันตรัย-4 / พนมเทียน (12 พฤศจิกายน 2551)
แหล่งไฟประหลาด (ลุกเต็มคูหาลักษณะวงกลมมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 20 เมตรนั้น เหมือนกับว่าจะเป็นกองเพลิงที่ไม่รู้วันดับ เปลวอันงามระยับจับตานั้นโปร่งบาง เบื้องล่างเป็นสีน้ำเงิน ปลายยอดจางลงเป็นสีม่วงแลบเลียได้ระดับสม่ำเสมอ เป็นกองไฟที่งามที่สุด เท่าที่คนทั้งสองเคยพบเห็น แม้แต่เพลิงประดิษฐ์ด้วยเทคนิคทางวิทยาศาสตร์ของมนุษย์เอง (หน้า 1099) ) นี่แหละ คือแหล่งโอสถอันวิเศษสุด รักษาเยียวยาบาดแผลสาหัสของมันให้หายสนิท ชุบชีวิตใหม่ให้แก่มัน พอเจ็บหนักมันก็กระเสือกกระสนมาอาบไฟที่นี่ (หน้า 1108)
ความเงียบ ย่างเข้ามาครอบคลุม คงได้ยินแต่เสียงไฟกินไม้ปะทุผัวะผะเบาๆอยู่ในกอง (หน้า 1260)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 11 จอมผีดิบมันตรัย-3 / พนมเทียน (11 พฤศจิกายน 2551)
ชานหินที่ยื่นล้ำออกไปเหนือปากบ่อลาวา ซึ่งเป็นกิ่งบอบบางไม่สู้จะแข็งแรงมั่นคงนักนั้น ปรากฏเสียงลั่นคึ่ก ไหวสะท้านน้อยๆ ทำอาการเหมือนจะขาดสะบั้นลงไปทั้งกระบิเพราะน้ำหนักตัวของคนทั้งสองที่ขึ้นไปถ่วงอยู่ (หน้า 983)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 10 จอมผีดิบมันตรัย-2 / พนมเทียน (10 พฤศจิกายน 2551)
เมื่อชั่งน้ำหนักเปรียบเทียบดูกับบันทึกของนักสำรวจในอดีตที่เขียนเล่าความไว้ มันก็ยิ่งเป็นหลักฐานให้น่าจะเชื่อได้ว่า ศพตายซากนั้นมีปาฏิหาริย์เคลื่อนที่ไปได้ด้วยตัวมันเองอย่างลึกลับที่สุด ระยะมันห่างกันถึง 40 กว่าปี ปรากฏการ์ชนิดนี้เกิดซ้ำขึ้นอีก กับกลุ่มนักสำรวจยุคใหม่ที่ล่วงล้ำแดนเข้ามา (หน้า 611)
---------------
เกิดมาซน 1 ตอน ปฏิบัติการความซน
โหวเหวินหย่ง เขียน / อนุรักษ์ กิจไพบูลย์ทวี แปลจากภาษาจีน (9 พฤศจิกายน 2551)
ทุกครั้งที่ขบวนการผู้พิทักษ์ซูเปอร์เรนเจอร์ทำหน้าที่พิทักษ์ความชอบธรรม กำจัดศัตรูร้าย แสงสีแดงก็จะกะพริบพร้อมกับส่งเสียง ปัง-ปัง-ปัง พอได้ยินเสียงเท่านั้น พวกผมก็จะตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ต้องลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้น พร้อมกับส่งเสียง ปัง-ปัง-ปัง ไปด้วยจึงจะสะใจ (หน้า 68)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 9 จอมผีดิบมันตรัย-1 / พนมเทียน (9 พฤศจิกายน 2551)
ไชยยันต์กำลังกระโดดตัวลอย ผงะถอยหลังอย่างไม่คิดชีวิต ล้มลุกคลุกคลานอยู่ในหมู่โขดหินเตี้ยๆที่งอกอยู่ขรุขระ
เบื้องหลังของเขา แถบของอะไรชนิดหนึ่งสีแดงคล้ำ กว้างประมาณ 1 ฟุต ยาวร่วม 3 วา กำลังพุ่งปราดๆฉวัดเฉวียน
เลื้อยไล่ตามหลังอดีตนายทหารปืนใหญ่มาติดๆอย่างรวดเร็ว ทันทีที่แลปราดไปเห็น...มองไม่ผิดอะไรกับถ่านไฟที่เคลื่อนไหวได้ (หน้า 330)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 8 ดงมรณะ-4 / พนมเทียน (8 พฤศจิกายน 2551)
ไรเฟิล .375 แหย่ลงไปใกล้ผิวน้ำ เหนี่ยวไกตูม กำลังอัดของกระสุนที่ระเบิดผ่านลำกล้องแหวกน้ำออกไป ทำให้น้ำตรงบริเวณนั้นแตกเป็นพรายสะเทือนกระฉอกโดยแรง ลักษณะของมันก็คือระเบิดน้ำกลายๆ นั่นเอง อึดใจใหญ่ๆต่อมา ปลาลำธารตัวเขื่องขนาดเกือบเท่าหน้าแข้ง 2-3 ตัว ก็ปรากฏพลิกท้องขาว ลอยฟ่อง (หน้า 1426)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 7 ดงมรณะ-3 / พนมเทียน (7 พฤศจิกายน 2551)
"คุณหญิงจะไม่เข้าไปดูมันให้เต็มตาใกล้ๆหน่อยหรือครับ ตัวมันโตกว่างูดินเป็นกอง" (หน้า 2613)
พรานเฒ่าหัวเราะชอบอกชอบใจ ชูศีรษะทั้งสองที่แกรวบเส้นผมกระเซิงไว้ในมือข้างเดียวขึ้นดู เหมือนจะเป็นหัวสัตว์ป่าธรรมดาที่แกล่ามาเป็นอาหาร
"บุญคำจะแกะกะโหลกเอาสมองมันมากินแกล้มเหล้า คงเด็ดกว่าสมองค่าง" (หน้า 2866-2867)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 6 ดงมรณะ-2 / พนมเทียน (6 พฤศจิกายน 2551)
ยืนตายอย่างสง่าอยู่ในสุสานของมันแห่งนี้อย่างสมศักดิ์ศรีความเป็นราชาแห่งช้างทั้งหลายของมัน (ไอ้แหว่ง) (หน้า 2142)
คะหยิ่นเกรงกลัวฝีมือคุณหญิงมากเป็นพิเศษ มิหนำซ้ำยังเลื่อมใสเต็มที่เพราะผมไปโฆษณาชวนเชื่อข่มขู่มันไว้ โดยบอกมันว่าคุณหญิงเรียนวิชาแม่มดหมอผีมีฤทธฺ์มาก เก่งกว่าหมอผีประจำหมู่บ้านของมันหลายเท่านัก ถ้าไม่มีเวทมนต์แก่กล้าก็คงไม่เสกลูกปืนให้เข้าเป้าหมายได้ทุกนัดอย่างที่มันเห็นกับตาแล้ว และมันก็เชื่อสนิท (หน้า 2409)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 5 ดงมรณะ-1 / พนมเทียน (5 พฤศจิกายน 2551)
แต่หลายนัดก็จับเข้าเป้าหมายอันเป็นสันจมูกหรือศีรษะไอ้วายร้ายแห่งน้ำดำพลิกดิ้นอยู่ครืนโครม
หงายท้องขาวไปทุกตัว (หน้า 1717)
ดารินยิงกรอกปากเจ้าตัวหนึ่งที่ว่ายดิ่งเข้ามาข้างหลังห่างเพียงวาเดียว มันดิ้นราวกับพายุสลาตัน
แล้วสะบัดหางฟาดน้ำตูมใหญ่ ทำให้เสียหลักล้มคะมำลงไปในน้ำทั้งสามคน (หน้า 1717)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 4 ไพรมหากาฬ-4 / พนมเทียน (4 พฤศจิกายน 2551)
"มันทำอุบายหลอกเราครับ ทำให้เราเห็นรอยเท้าของมันตรงไปที่ลำธารเหมือนจะข้ามไปฝั่งโน้น แล้วก็เดินถอยหลังเหยียบซ้ำรอยตีนของตัวเอง วกกลับไปซุ่มอยู่ที่หลังพุ่มไม้ปากห้วยโน่น คอยดักเล่นงานเรา ระหว่างที่เรากำลังงงกันอยู่ มันก็พรวดออกมาเลย" (มหิงษา) (หน้า 1653)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 3 ไพรมหากาฬ-3 / พนมเทียน (2 พฤศจิกายน 2551)
ก่อนนี้ผมเคยเอามาเลี้ยงไว้ตั้งแต่ลูกเล็กๆตัวหนึ่ง ล่ามโซ่ไว้ที่ต้นไม้ใหญ่ บ้านพักหนองน้ำแห้ง อุตส่าห์อบรมไว้อย่างดี ให้กินข้าว กินผลไม้เหมือนๆกับที่เราเลี้ยงลิงเชื่องแสนเชื่อง จะเล่นจะหัวอะไรก็ดูน่ารักไปหมด อีวันหนึ่ง หมาเดินเฉียดเข้าไปใกล้ๆ มันนึกยังไงขึ้นมาไม่รู้ ตบทีเดียวคอหัก ฉีกอกขย้ำกินหน้าตาเฉย ยิ่งเห็นเลือดทะลักออกมา มันยิ่งตะกรุมตะกรามใหญ่ (หน้า 829)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 2 ไพรมหากาฬ-2/ พนมเทียน (24 ตุลาคม 2551)
"เอาละซิ ยุ่งแล้วยังไง ผมนึกแล้วไม่ผิดว่าถ้าคุณหญิงขืนมานั่งห้าง ยังไงๆเสียก็ต้องมีเรื่องยุ่งแน่ๆ
ถ้าห้างนี้สมมุติว่าตั้งอยู่ที่บางลำพูแล้วแคมป์ของเราอยู่พาหุรัด ผมจะพาคุณหญิงเดินกลับเดี๋ยวนี้แหละครับ
ม่ายก็นั่งรถราง รกเมล์ สามล้อหรือแท็กซี่ไป ก่อนจะมาถึงห้างนี้ คุณหญิงก็เห็นอยู่แล้วว่าเราข้ามเขามาสองลูก
ตัดดงทึบอีกสามสี่แห่ง ถนนที่เดินมา เราก็อาศัยถนนของช้างกับกระทิง ไม่ใช่ถนนคอนกรีต
ไฟฟ้าริมถนนก็ไม่มี เดี๋ยว! รอให้แท็กซี่ผ่านมาสักคันก่อน แล้วจะกลับแคมป์คืนนี้ก็กลับ" (หน้า 548)
---------------
เพชรพระอุมา เล่ม 1 ไพรมหากาฬ-1 / พนมเทียน (20 ตุลาคม 2551)
มันไม่ได้หิว และมันก็ไม่ต้องการอาหาร แต่มันต้องการรอโอกาสที่จะเอาชีวิตไม่ใครก็ใครสักคนหนึ่ง (ไอ้กุด) (หน้า 221)
---------------
The Tangle Box (ประกาศขายอาณาจักรแห่งเวทมนต์ เล่ม 4) / กล่องแห่งความยุ่งเหยิง
/ Terry Brooks เขียน / สิทธิพงศ์ นุตสถิตย์ แปล (17 ตุลาคม 2551)
"เจ้าจะเริ่มงานนี้ที่ดงต้นสนโบราณ ที่ที่เจ้าจะไปพบแม่เพื่อดูการร่ายรำ" แม่พระธรณีกระซิบท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงของเธอที่เปล่งออกมาทำให้เกิดระลอกคลื่นบนผิวน้ำในบ่อ "ฉันจะคอยเอาใจช่วย ดินชุดแรกจะได้จากดินแดนแห่งสายน้ำที่ซึ่งส่วนที่ดีที่สุดและเลวที่สุดของแลนโดเวอร์มารวมกัน เจ้าจงกอบดินตรงที่ที่แม่ของเจ้าร่ายรำใส่ไว้ในถุง เมื่อทำเสร็จ เจ้าจะพบกับใครบางคนที่จะสามารถพาเจ้าเข้าไปในโลกของเบนได้" (หน้า 75-76)
---------------
Wizard at Large (ประกาศขายอาณาจักรแห่งเวทมนต์ เล่ม 3) / พ่อมดจอมยุ่ง
/ Terry Brooks เขียน / สิทธิพงศ์ นุตสถิตย์ แปล (15 กันยายน 2551)
มันกำลังดีดนิ้วส่งประกายไฟสีเขียวไปต้องหยดน้ำฝน ทุกหยดที่โดนประกายไฟจะเปลี่ยนเป็นเพชรพลอยหลากสี
เบนเห็นภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกขนลุก ฟิลิปกับซอทหัวเราะกันตัวโยนเหมือนเป็นบ้า (หน้า 75)
---------------
Die Unendliche Geschichte / จินตนาการไม่รู้จบ (1979) : มิชาเอ็ล เอ็นเด้
/ รัตนา รัตนดิลกชัย : แปล (13 กันยายน 2551)
ควายม่วงตัวใหญ่เป็นสองเท่าของวัวควายธรรมดา มีขนสีม่วงเข้มเป็นมันเลื่อมระยับ (หน้า 44)
ซึ่งชาวเมืองเกิดมาเป็นคนแก่แล้วตายไปเมื่อกลายเป็นเด็กทารก (หน้า 56)
*เรื่องนี้ Happy Ending ได้เพราะคำว่าเพื่อนนะเนี่ย*
---------------
A Mommy - Track Mystery : Nursery Crimes (30 สิงหาคม 2551)
คุณแม่สืบสะเด็ด ตอน อนุบาลฆาตกรรม / Ayelet Waldman เขียน / วาริน นิลศิริสุข แปล
ฉันส่งเสียงขู่ฟ่อเป็นงูหางกระดิ่ง (หน้า 80)
---------------
The Black Unicorn (ประกาศขายอาณาจักรแห่งเวทมนต์ เล่ม 2) / ปริศนายูนิคอร์นสีดำ
/ Terry Brooks เขียน / สิทธิพงศ์ นุตสถิตย์ แปล (1 กันยายน 2551)
"คือท่านมีกลิ่นไม่เหมือนไฮลอร์ด" ฟิลลิปพูด
"ใช่ ท่านมีกลิ่นเหมือนพวกเรามากกว่า" ซอทเสริม (หน้า 141)
"ถ้าเราตกลง พระองค์จะให้แมวตัวนั้นกับเราได้มั้ยพะย่ะค่ะ " ฟิลลิปเสนอ
"ใช่ๆ เราขอแมวตัวนั้นนะพะย่ะค่ะ " ซอทย้ำ (หน้า 143)
---------------
อ้วน / ศักดิ์ชัย ลัคนาวิเชียร (29 สิงหาคม 2551)
มีกฎหมายให้ผู้คนในเขตเมืองโอโอโอกินอาหาร 24 มื้อต่อวัน (หน้า 19)
ไม่ใช่ตด กางเกงมันขาด (หน้า 23)
---------------
ลมต่างทิศ / East Wind : West Wind เพิร์ล เอส. บัค : เขียน / สังวรณ์ ไกรฤกษ์ : แปล (7 สิงหาคม 2551)
ฉันครุ่นคิดว่าเท้าของฉันได้ถูกมัดจนเล็กและสวยงามตามแบบกุลสตรีจีนผู้ดี และสวมใส่รองเท้าปักที่งามประณีตทุกคู่
แต่กลับเป็นสิ่งที่ไม่สวยงามแถมน่าเกลียดในสายของสามีของฉัน
แล้วนี่ฉันหวังเอาชนะใจและความรักของเขาได้อย่างไร (หน้า 55)
---------------
คำสาปข้ามภพ / The Curse of Zohreh Sophie Masson / กิตติชัย กิตติวรัญญู / แปล (5 สิงหาคม 2551)
ตอนนี้ที่นั่นมีเพียงแต่พรายกินศพกับหมาเร่ร่อนเท่านั้น
---------------
สาวออฟฟิศ พิชิตงานบ้าน / The Undomestic Goddes / Sophie Kinsella
/ พลอย จริยะเวช แปล (5 กรกฎาคม 51)
พอหมดตะกร้า ฉันขอบอกว่าเง็งมาก มีผ้ากองอยู่ยี่สิบกอง ส่วนใหญ่กองละหนึ่งตัว (หน้า 142)
"เธอคงเคยใช้โต๊ะรีดรุ่นอื่นล่ะสิ" ทริชทำฉลาดสันนิษฐานขณะคลิกล็อก "แต่ละรุ่นมันต่างกัน"
"ใช่ค่ะ!" เฮ้อ โล่งอก ขอใช้ข้อแก้ตัวนี้เลยแล้วกัน "ใช่ค่ะ! ฉันชินกับการใช้โต๊ะรุ่น...รุ่น...นิมบัส 2000"
ทริชมองฉันอย่างแปลกใจ "นั่นมันไม้กวาดในเรื่องแฮร์รี พอตเตอร์ไม่ใช่เหรอ"
เวร
ว่าแล้วว่าได้ยินชื่อนี้จากไหนสักแห่ง (หน้า 145)
"แบดเจอร์เรอะ" ฉันโกรธ "ฉันไม่เหมือนตัวแบดเจอร์นะ"
ฉันส่องกระจกเพื่อให้มั่นใจ ไม่ ไม่เหมือน
"แบดเจอร์เป็นสัตว์ที่สวยงาม" นาทาเนียลยักไหล่ "ผมคงอยากเหมือนแบดเจอร์มากกว่าตัวสโตต"
เดี๋ยวนะ ฉันต้องเลือกระหว่างตัวแบดเจอร์กับตัวสโตตตั้งแต่เมื่อไร (หน้า 163)
เรื่องที่ทั้งคู่เคยพยายามจะซื้อโบสถ์ในท้องถิ่นเพื่อเปลี่ยนเป็นบ้านพักรับรองแขก (หน้า 176)
ฉันลองโน้มไปหาเงาตัวเองในกระจก ยกมือขึ้นเตรียมแบมือ
ฉันดูเหมือนพระเยซูว่ะ
ฉันพยายามหัวเราะเฟลิร์ตๆ "โฮะ ๆ ฮิ ๆ" ลองหัวเราะดัง ๆ ดูซิ
"คุณตลกจัง!"
ตอนนี้ฉันดูเหมือนพระเยซูผู้ร่าเริง
ไม่แน่ใจแล้วสิว่าวิธีนี้มันจะช่วยให้ฉันสอยหนุ่มได้สำเร็จ (หน้า 182)
โอ้ พระเจ้า กรี๊ดปิ๊งสุดฤทธิ์ สุดฤทธิ์ ร้อยเปอร์เซ็นต์ (หน้า 184)
"สิบเจ็ดจุดห้าเปอร์เซ็นต์ของเจ็ดพันปอนด์เป็นเท่าไร"
"หนึ่งพันสองร้อยยี่สิบห้าปอนด์" ฉันใจลอยตอบไป
ตะลึงงันเงียบกันหมด
เวร พลาดมาก
ฉันเงยมองเห็นทริชกับเอ็ดดีกลอกตามองฉัน
"หรือ...เท่าไรไม่รู้" ฉันหัวเราะกลบเกลื่อน "แค่เดาน่ะค่ะ แล้ว...คุณผู้หญิงมีตัวห้อยแจ่ม ๆ อีกไหมคะ"
ทั้งคู่ไม่สนใจฉันเลย ตาเอ็ดดีจ้องกระดาษที่เขาถืออยู่เขม็ง แล้วเงยมองช้า ๆ ปากเขาบิดแปลก ๆ
"ถูกของเธอ" เขาบอกด้วยน้ำเสียงเค้น ๆ "ถูกเผงแฮะ ตอบถูกเป๊ะ"
เขากระทุ้งยื่นกระดาษส่งให้ "นี่ไง!"
"เธอตอบถูกหรือ" ทริชหายใจแรง "ได้ไงน่ะ..."
"คุณก็เห็นนี่" เสียงเอ็ดดีสูงปรี๊ดขึ้นอย่างไม่เชื่อ "ซาแมนทาคิดในใจเลยล่ะ!"
ทั้งคู่หันมาจ้องฉันอีก
"เธอเป็นออทิสติกเหรอ"
---------------
The Hundred Secret Senses หนึ่งร้อยสัมผัสลับ
/ Amy Tan / นรา สุภัคโรจน์ แปล (29 มิถุนายน 51)
ตลอดเวลาฉันสัมผัสได้ถึงความสงสัย ความประหลาดใจ และความกลัวของเธอว่าตุ๊กตานั่นตายแล้ว (หน้า 78)
"ไปให้พ้นนะ ไม่งั้นฉันจะเฆี่ยนแกด้วยกิ่งท้อ!" แม่ใหญ่ตวาด
เจ้บอกว่า "แต่เราไม่มีต้นท้อนี่" แม่ใหญ่ยกมือปิดปาก ในตอนนั้นเจ้ยังไม่รู้ว่าผีกลัวกิ่งท้อ
แน่นอน ตอนหลังเจ้รู้ว่ามันเป็นเพียงความเชื่องมงายเท่านั้น เพราะหลังจากนั้นเจ้ได้ถามผีอื่นๆ หลายตัว
พวกเขาหัวเราะกลิ้ง บอกว่า "กลัวกิ่งท้องั้นหรือ ไม้เห็นเคยกลัวเลย!" (หน้า 333)
เพราะคิดว่ายังไงเราก็คงแยกไม่ออกว่าใครเป็นผี และใครคือคนที่คิดว่าตัวเองเป็นผี (หน้า 339)
ตอนหมู่บ้านของเราจัดประกวดว่าใครจะจับแมลงสาบ แมลงวัน หนู อะไรพวกนี้ได้มากที่สุด
พี่สาวเธอได้รางวัลจับแมลงสาบได้มากที่สุดเสมอ (หน้า 372)
---------------
Ethel and Joan go to PHUKET / Colin Cotterill (24 มิถุนายน 51)
ภูเก็ตพังแน่ แม่แม่กำลังมา / วไลลักษณ์ อุณจักร แปล
เล่มนี้เอามาอ่านเพราะหน้าปก ภาพประกอบเจ๋ง โอเช หนุกหนาน

1) แม่เก่งท่ากรรเชียง แบบคว่ำหน้า! 2) และท่ากบ 3) แต่ช่วงขายังต้องฝึกอีกเยอะ
page 93

Ethel and Joan go to PHUKET

page 113

---------------
นิทานดอกไม้ ของขวัญจากคิมหันต์ วสันต์ เหมันตฤดู / รวิวาร (22 มิถุนายน 51)
ดอกไม้ทะเล /
"ที่นั่นเป็นโลกสีน้ำเงินนุ่มนวล เยือกเย็นและสวยงาม..."
"แล้วเธอจากมันมาทำไมล่ะจ๊ะ" ดอกไม้น้อยชาวโลกนี่ช่างสงสัยเสียจริง
"เพราะฉันมีความฝันไงจ๊ะ" (หน้า 12-13)
"ฉันเป็นเพียงดอกไม้ที่มีความฝันเท่านั้นเอง"
---------------
ดาวดวงนั้น / บัญชา อ่อนดี (11 มิถุนายน 51)
ต่างโยนดอกไม้จันทน์ใส่ร่างผมมากขึ้น และมากขึ้น (หน้า 16)
---------------
www.คุณย่า.com / ดวงใจ (7 มิถุนายน 51)
'ไฮเทค' ชิ้นนี้ถูกใจฉันจริงๆ จนฉันแทบอยากจะยกมือไหว้มันทุกครั้งที่ใช้ประโยชน์จากมัน (หน้า 480)

เช่นนี้ใช่ไหม (ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันถามใคร) (หน้า 484)

แต่ผมก็ยังรู้สึกโหวงเหวงอยู่ในหัวใจ เสมือนมีเสี้ยงส่วนอะไรสักชิ้นที่หลุดหายไป
อย่างไม่มีทางที่ผมจะไปตามหามันกลับคืนมาได้ (หน้า 487)

วัน ๆ หนึ่งผ่านไปอย่างที่ผมไม่ต้องร้องหาอะไรสักอย่าง...นอกจากขาข้างซ้ายของผมเท่านั้น...

ใครเอาขาของผมไป...ช่วยเอามาคืนผมด้วย (หน้า 510)

กะอีแค่กินเลี้ยงให้ข้าราชการอายุ 60 ไม่ต้องเลี้ยงเขาก็เกษียณอยู่ดี (หน้า 525)
ข้าช่วยได้แค่นี้ละวะ กรรมใดใครก่อ ก็ต้องรับกรรมกันไปเอง ข้าเองก็มีกรรมของข้า
ข้าต้องแบกเอง ไม่มีใครมาช่วยแบก (หน้า 526)

ก็ฉันหาผัวไม่ได้นี่นา ขอแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ (หน้า 551)

ชีวิตที่เกิดมาโดยไม่มีธรรมะเป็นหางเสือ เป็นเหตุให้คนเราทำกรรมชั่วได้ง่ายเหลือเกิน
เพราะกรรมชั่วมากมายทำได้ง่าย บางอย่างทำไปโดยไม่รู้ตัวเพราะมีแต่ความเขลา
ทำแล้วสนุก ทำแล้วภูมิใจ ทำแล้วมีความสุขในระยะสั้นๆ (หน้า 633)

เห็นใจกันหน่อยซิ...คั๊มม่อน... (หน้า 650)

สภาพของสมใจนั่นก็คือ ตัวของผมเอง ในอีกร่างหนึ่ง ที่ขังอยู่ภายในร่างนอกที่ปรากฏแก่สายตาผู้คน (หน้า 657)

3000-2000 ปีผ่านมา ชีวิตเราเป็นหยดนิดเดียวของกาลเวลาที่ยาวนาน เป็นเพียงจุดอะไรเล็กๆ จุดหนึ่ง ที่ตัวเราเองมองไม่เห็นว่าตัวเองอยู่ตรงเสี้ยวส่วนไหนของประวัติศาสตร์...(หน้า 663)

ภายในใจของฉันมีความกลวงโหว่อย่างไรพูดไม่ถูก
เหมือนในหัวใจอันเหนื่อยอ่อนของฉันมีอวัยวะไม่ครบชิ้นอย่างนั้นแหละ (หน้า 675)
---------------
แบ๊งค์ / พ.ต.ต.ประชาพูนวิวัฒน์ (26 พฤษภาคม 51)
นางพยาบาลทั้งหกคนวิ่งตามและระดมยิงเป็นห่าฝน (หน้า 17)
---------------
สะพานอธิษฐาน / กิ่งฉัตร (21 พฤษภาคม 51)
"ชีวิตก็เหมือนฤดู แรกเกิดเหมือนใบไม้ผลิ เติบโตเต็ฒที่ในฤดูร้อน ก่อนร่วงโรยในฤดูหนาว ใบไม้เขียวอ่อนผุดจากตาไม้ เติบใหญ่เขียวขจี ก่อนเปลี่ยนสีร่วงลงสู่ดิน ไม่มีอะไรอยู่ยืนยง" (หน้า 141)
ออตโต้ไม่เคยพูดอะไรสักคำ ไม่ปริปากเลย เอาแต่นิ่ง มาเรียเนก็นิ่งเหมือนกัน เหมือนหอยกาบสองตัวที่ถูกคั่นด้วยปลาโกบี (หน้า 143)
---------------
The Mousetrap / กับดัก Agatha Christie (20 พฤษภาคม 51)
เป็นทำนองเพลง 'หนูตาบอด 3 ตัว ดูซิว่ามันจะวิ่งไปได้อย่างไร' (หน้า 68)
---------------
ผู้มาในความมืด / พ.ต.ต.ประชาพูนวิวัฒน์ (30 เมษายน 51)
เขาก็ควรไปขโมยศพซึ่งง่ายกว่าการขโมยคน (หน้า 661)
---------------
จูบเรอะนี่แน่ะ (คมพยัคฆ์) พ.ต.ต. ประชา พูนวิวัฒน์ (15-20 เมษายน 51)
"ถ้าอั๊วะปฏิเสธล่ะ"
"อุ๊ย ! ต๊กกะใจ"
(หน้า 303)
"กูยิงคนง่ายเหมือนเตะหมา" / กิมหมงถอดคราบมังกรออก เอาหนังอีเก้งมาคลุมแทน (หน้า 367)
จูบเรอะนี่แน่ะ (คมพยัคฆ์) เล่ม 2
ผมหันหน้าไปทางอื่นเมื่อเห็นจิ้งเหลนเหล่านั้นมองมา / หิ้วคอไอ้พวกหางแดงไปจนหมด (หน้า 402)
---------------
Empress Orchid ซูสีไทเฮา ราชินีกล้วยไม้ (11-15 เมษายน 51)
"เป็นการง่ายที่เราจะปิดตาทำเป็นมองไม่เห็น แต่ความจริงมันจะหายไปหรือไม่ล่ะ" (หน้า 236)
---------------
ไปเที่ยว เอ๊ย! ดูงานเมืองจีน 6 วัน เตรียมตัวเป็นเดือน (9 เมษายน 51)
ถอยอุปกรณ์ไอทีมาใหม่อีกตะหาก ชื่อคุณจั๊กะจี้ (เขียนอย่างงี้ถูกแล้น)
---------------
BOOTLEG / กบฏ (เพื่อ) ช็อกโกแลต (5 เมษายน 51)
ของ Alex Shearer / แปล: นาลันทา คุปต์
- จะไม่มีการขายช็อกโกแลตให้กับผู้ใด เว้นแต่จะได้แสดงหลักฐานรับรองทางการแพทย์ ( หน้า 8)
- ปัญหาก็คือปริศนาอักษรไขว้ฉบับง่ายมันง่ายเกินไป ส่วนฉบับยากก็ยากเกินไป สิ่งที่เธอต้องการคือปริศนาอักษรไขว้ที่เหมือนข้าวต้มของลูกหมี (หน้า 177)
- "ขุมทรัพย์อันยิ่งใหญ่อาจพบได้ในที่ที่ไม่คาดฝัน" (หน้า 239)
---------------
Island of the Aunts / เกาะป้า (31 มีนาคม 51)
ของ Eva Ibbotson / แปล: วิลาวัณย์ ฤดีศานต์ / ภาพประกอบ: Kevin Hawkes
"นี่ไม่ใช่เวลาจะมาเป็นมนุษย์นะฮะแม่ ผมจะต้อนรับเขาในน้ำอย่างภาคภูมิใจในฐานะที่เป็นแมวน้ำ"
(หน้า 138)

เพราะปกนี่แหละ

---------------
เรื่องขำขัน / ศ.พล.ต.ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช (26 มีนาคม 51)
ตอน เพราะเป็ดมันดี /
ทำไมการศึกษาที่อังกฤษจึงดีกว่าเมืองไทย?
เพราะเป็ดมันดี
ทำไมปัญหาการจราจรที่ลอนดอนจึงแก้ตก?
เพราะเป็ดมันดี
ทำไมรถเมล์กรุงลอนดอนจึงไม่แน่น และมีบริการได้ดีกว่าที่กรุงเทพฯ?
เพราะเป็ดมันดี
และทำไมระบอบประชาธิปไตยที่อังกฤษ จึงใช้การได้ดีกว่าประชาธิปไตยที่เมืองไทย?
ครับ!
เพราะเป็ดมันดี
(หน้า 72-73)
---------------
ผู้มาจากเมืองมืด / 100 ปี เหม เวชกร / หนังสือชุด ภูตผีปิศาจไทย
ตอน ยักษ์วัดแจ้ง / บางพวกใช้ตุ๊กแกผุกเชือกปล่อยลงมาเกาะหมวก แล้วก็ดึงขึ้นต้นไม้ (หน้า 100)
---------------
เล่มนี้มันมั่ก (18 มีนาคม 51)

---------------
การผจญภัยของ กัปตันกางเกงใน / อภิมหาวรรณกรรมของ เดฟ พิลกี้ (4 มีนาคม 51)
แหวนสะกดจิต 3 มิติ
เรียนรู้วิธีการสะกดแบบง่ายๆ
เอาให้เพื่อนๆแตกตื่น
เอาไว้จัดการกับศัตรู
และครอบครองโลกใบนี้ก็ยังได้
ทั้งง่าย...ทั้งสนุก
เพียง 2.99 เหรียญ
บวกค่าส่งอีก 1.01 เหรียญ (หน้า 44 )

"มอบตัวซะ!" กัปตันกางเกงในประกาศ
"ไม่อย่างนั้นข้าจะใช้พลังแห่งกางเกงใน!" (หน้า 63 )
---------------
ล่องไพร ตอน จามเทวีี / น้อย อินทนนท์ (27 กุมภาพันธ์ 2551)
แต่เป็นท่าน พรานใหญ่ที่ไม่รู้จักว่าความกลัวคืออะไร เห็นความตายเป็นเครื่องเล่น... (หน้า 127)
---------------
ล่องไพร ตอน ตุ๊กตาผี / น้อย อินทนนท์ (18 กุมภาพันธ์ 51)
ตัวยาบางอย่างอาจจะเหมือนอย่างพวกอียิปต์สมัยโบราณอาบมัมมี่ และบางอย่างก็ประเภทเดียวกันกับที่ทำให้กระดูกหด (หน้า 159)
---------------
ล่องไพร ตอน เสือกึ่งพุทธกาล / น้อย อินทนนท์
มาคราวนั้นก็ได้เนื้อที่แกทิ้งไว้เมื่อ 3 หรือ 4 ปีก่อนนั่นแหละเป็นอาหารจนกระทั่งวันกลับ (หน้า 132)
---------------
รวมเรียงความของศศิวิมล จตุตถบรรพ ลำดับสี่ (27 ธันวา 50)
เป็นหนังสือที่อ่านแล้วมีความสุขว่ะ เซ็งเป็นต้องอ่าน
"หนึ่งในคนขับสามล้อเครื่องพาเรามาส่ง ได้รับเชิญให้ร่วมสังสรรค์ด้วย พอได้ที่ เขาประกาศก้องถึงกิตติคุณแห่งเขา ว่าเขาคือขอทานคนแรกของดอยสุเทพ !
คนที่นั่งฟังอยู่ที่นั้น ก็อือออด้วย มิได้เห็นเป็นอัศจรรย์ คงตั้งหน้าตั้งตากินเหล้ากินข้าวต่อไป
อดีตขอทานคนแรกแห่งดอยสุเทพ ซึ่งบัดนี้ตั้งเนื้อตั้งตัวได้ เขยิบฐานะขึ้นเป็นคนขับสามล้อแล้ว จึงเอ่ยถึงสรรพคุณแห่งตน เพื่อให้ดูเป็นองค์ประกอบใหญ่ต่อไปอีกว่า
เขาคือผู้ที่เคยได้รับรางวัลที่หนึ่งเหรียญทองเชิดชูเกียรติ ในฐานะผู้ชนะเลิศในการประกวดกินของสกปรก ! "
หน้า 226 เรื่องเพื่อนดึกกลางดง
---------------
วิญญาณที่เร่ร่อน / 100 ปี เหม เวชกร / หนังสือชุด ภูตผีปิศาจไทย (12 ธันวา 50)
ผมแทบเป็นลม มันไม่ใช่ไก่ เอ๊ะ มันอะไรกันนี่ มันเป็นหัวคนแท้ๆ ที่วางอยู่บนแขนผม (หน้า 149)
---------------
ครั้งหลังยังจำ (พ.ย. 50)
สาระชีวิตวัยเยาว์ / ศิวกานท์ ปทุมสูติ
ตัวแทนของพี่เสมียน / วันหนึ่งขณะที่แม่ออกไปหาสุ่มปลาในทุ่งนากับเพื่อนบ้าน พ่อได้เอาฟูกเล็กๆ
ปูในเข่งไก่ ผูกรัดอย่างดีกับตะแกรงท้ายรถจักรยาน
อุ้มผมใส่เข่งไว้ แล้วก็พ่วงออกจากหมู่บ้าน มุ่งตรงไปตลาดอู่ทอง
ระยะทางห่างจากหมู่บ้านราวๆ 15 กิโลเมตร พ่อจะพาผมไปถ่ายรูป (หน้า 18)
---------------
เจ้าหงิญ / บินหลา สันกาลาคีรี (18 ตุลา 50)
เค้าพิมพ์มา 10 กว่าครั้งแล้ว ดังมาตั้งนานเพิ่งได้อ่าน เช้านี้อ่านจบละ บางอันก็ขำ บางอันก็อึ้ง เป็นหนังสือที่น่ารักจัด
"ความยากของชีวิตคือการจูงลูกน้อยวิ่งหนีความเศร้า" (หน้า 51) เรื่อง เจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่สี่
...ครูย่ากูฮ
---------------

Top